Όταν κοιτάς ψηλά από την Ελλάδα

Μετά τη φωτογραφία της Ελλάδας που τράβηξε ο Douglas H. Wheelock από το διάστημα, ένα video και πάλι από το site της Nasa τράβηξε το ενδιαφέρον μου. Αυτή τη φορά δημιουργός είναι ένας Έλληνας, ο Χρήστος Κοτσιόπουλος και το θέμα του video είναι τα «ίχνη» των ουράνιων σωμάτων (Celestial Trails), πάνω στον ελληνικό ουρανό, με φόντο γνωστά μνημεία του αρχαίου πολιτισμού μας. Πρόκειται πραγματικά για ένα έργο τέχνης για το οποίο αξίζει να αφιερώσεις κάτι λιγότερο από τέσσερα λεπτά για να το απολαύσεις.

Continue reading

Όταν κοιτάς από ψηλά την Ελλάδα

Κοιτώντας την Ελλάδα από το διάστημα…

“You develop an instant global consciousness, a people orientation, an intense dissatisfaction with the state of the world, and a compulsion to do something about it. From out there on the moon, international politics look so petty. You want to grab a politician by the scruff of the neck and drag him a quarter of a million miles out and say, ‘Look at that, you son of a bitch.’”

Edgar Mitchell - Apollo 14 astronaut

Continue reading

Το blogging στα καλύτερά του

Μπορεί να έχω πάψει να γράφω συχνά στο blog μου, αλλά δε σταμάτησα ούτε στιγμή το blogging και την ενασχόλησή μου με τον χώρο των Social Media. Ένα χώρο που τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα έχει αλλάξει πάρα πολύ… προς το χειρότερο! Ίσως φταίει η πολιτική (και οι πολιτικοί) που κρύβονται πίσω από κάποιους bloggers! Ίσως φταίνε οι διαφημιστικές που κρύβονται πίσω από άλλους! Δεν ξέρω και δεν θέλω να μάθω! Στο σάπιο πλέον όμως αυτό σύστημα, υπάρχουν κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις! Κάποιες εξαιρέσεις που με κάνουν να θέλω να συνεχίσω να γράφω και να κάνω αυτό που αγαπώ! Να γράφω τη γνώμη μου, να γράφω αυτό που αισθάνομαι, και να είμαι ειλικρινής πρώτα προς τον εαυτό μου, αλλά και προς αυτούς που με διαβάζουν!

Την ίδια στιγμή που στο twitter, κάποιοι «μεγάλοι» bloggers προσπαθούν να ορίσουν το τι ειναι τα social media και τι είναι το blogging, κάποιοι «μικρότεροι» τους βάζουν τα γυαλυά και τους απαντάνε όσο πιο μεγαλώφωνα μπορούν, χωρίς να χρειαστεί να τους πουν ούτε μια λέξη. Διαβάζω το post της FairyTail, στο οποίο απευθύνεται στη NtiNti, και σε ένα post που έγραψε αυτή στο blog της εκφράζοντας τους προβληματισμούς της. Η FairyTail, της απαντά σα μια πραγματική φίλη, ακόμη και αν δεν τη γνωρίζει και αφιερώνει το post της και τον χρόνο της σε αυτήν! Αν αυτό δεν είναι blogging, τότε τι είναι; Αν αυτό δεν είναι Social Media, τότε τί είναι; Αν αυτό δεν είναι το αποτέλεσμα μιας πραγματικής κοινότητας τότε τί είναι;

Αυτό που με κάνει περίφανο, είναι ότι πριν απο καιρό, εγώ έσπρωξα και τις δύο αυτές κοπέλες στο κόσμο του blogging, όταν διέκρινα την ικανότητά τους να γράφουν τόσο ξεχωριστά! Δεν έκανα λάθος! Μπορεί να μή γνωρίζει η μία την άλλη, αλλά ξέρουν πως να συμβιώνουν αρμονικά στην blogόσφαιρα, τη στιγμή που άλλοι «μεγάλοι» bloggers είναι ανίκανοι να αντέξουν τον ίδιο τους τον εαυτό! Συγχαρητήρια κορίτσια!

O Σοσιαλισμός ξεπερνάει τη Βαρβαρότητα

Προεκλογικά ο Γιώργος Παπανδρέου προσπάθησε να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών, θέτοντας ως άλλη Ρόζα Λούξεμπουργκ το δίλημμα «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα«. Δεν χρειάστηκε να περιμένουμε πολύ για να καταλάβουμε ότι η κυβέρνησή του δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον Σοσιαλισμό, όμως κανείς δε περίμενε ότι τελικά θα επέλεγε τη Βαρβαρότητα. Φυσικά για τη Κυβέρνηση, την ανανέωση στα μάτια των πολιτών τη φέρνει ο ανασχηματισμός, και όχι οι φιλολαϊκές πολιτικές! Εγώ όμως συνεχίζω να αναρωτιέμαι, όταν ο ΓΑΠ έλεγε ότι υπάρχουν τα λεφτά, έτσι σκεφτόταν να τα μαζέψει; Να τα πάρει απο τους διαβητικούς για να τα δώσει στις τράπεζες; Είναι τραγικό να βλέπεις ότι τελικά ο Σοσιαλισμός κάποιων έχει περάσει τα όρια της Βαρβαρότητας…

Continue reading

Μαζί δε φάγαμε τίποτα και ποτέ

Για μία ακόμη φορά γινόμαστε θεατές στο θέατρο του παραλόγου σε αυτή τη Χώρα! Στη Χώρα που έχουν το θράσος οι πολιτικοί να αποκαλούν τους πολίτες που τους εξέλεξαν… κλέφτες! Με πολιτικά ορθό τρόπο φυσικά, αφού μάθαμε ότι τα λεφτά που μας υποσχόταν ο ΓΑΠ ότι υπάρχουν, τελικά δεν υπάρχουν, γιατί… τα φάγαμε όλοι μαζί! Όμως είναι ακριβώς έτσι; Πως τα φάγαμε όλοι μαζί; Κάπου έχει μπερδευτεί λίγο η έννοια της λέξης… «σύντροφος». Ήμασταν μαζί στο σκάνδαλο του χρηματιστηρίου; Ήμασταν μαζί στο σκάνδαλο του Εθνικού Κτηματολογίου; Μαζί παραγγείλαμε τους εξοπλισμούς δισεκατομμυρίων; Μαζί διογκώσαμε το κόστος των Ολυμπιακών; Μαζί λεηλατήσαμε τα ασφαλιστικά ταμεία; Χρειάζεται να αναφέρω κι άλλα παραδείγματα; Δεν ήμασταν σε κανένα απο αυτά μαζί! Τα λεφτά δεν τα φάγαμε μαζί! Επομένως, αν θέλουν να παραδεχτούν ότι τα έφαγαν, δε τους επιτρέπω να λένε ότι τα έφαγαν μαζί μου, γιατί δεν ήμασταν μαζί! Δεν τα φάγαμε μαζί! Και αν ξέρουν ποιοι τα έφαγαν τότε ας βγουν και ας το πουν όπως έπρεπε να είχαν κάνει εδώ και πολύ καιρό! Αλλιώς ας κάνουν υπομονή μέχρι τις εκλογές και θα απαλλαγούν απο τις ευθύνες που τους φόρτωσαν οι «κλέφτες»…

Μια Χώρα τεχνολογικά αναλφάβητων

Είναι πραγματικά λυπηρό να βλέπεις τον υπόλοιπο κόσμο να προχωρά, να προοδεύει, να κάνει βήματα προς τα μπρος και την ίδια στιγμή να βλέπεις τη χώρα σου να παραμένει ένα κράτος στάσιμο, χωρίς πραγματική ανάπτυξη και ένα κράτος τεχνολογικά αναλφάβητων. Γιατί είτε μας αρέσει είτε όχι, αυτό είμαστε τελικά! Και δεν χρειάζονται αριθμοί και στατιστικές για να δεις και να καταλάβεις κάποια πράγματα! Αρκεί να δεις τα γεγονότα.

Η δίκη του blogme γίνεται ξανα επίκαιρο θέμα στα ελληνικά blog, και δυστυχως όχι εξαιτίας κάποιας ευχάριστης αφορμής όπως θα περίμενε κανείς μετά από τρία χρόνια ταλαιπωρίας για τον Αντώνη Τσιπρόπουλο. Η δίκη που έχει πάρει αρκετές φορές αναβολή απο το 2007 μέχρι σήμερα, πήρε για μια ακομα φορά αναβολή στις 6 Μαΐου, επειδή οι δικαστές δε μπορούσαν να καταλάβουν τι είναι ένας aggregator, τι κάνει και πως λειτουργεί. Το πρόβλημα αυτό θα κληθεί να λύσει στις 25 Μαΐου, αστυνομικός της υπηρεσίας Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Μάλιστα! Τέτοιοι δεν ήταν όμως και οι αστυνομικοί που συνέλαβαν τον Γκιόλια; Τέτοιοι δεν ήταν και αυτοί που συνέλαβαν τον Τσιπρόπουλο; Θα βγουν τώρα και θα παραδεχτούν ότι τον συνέλαβαν κατα λάθος;

Το ενδιαφέρον στην υπόθεση είναι ότι τουλάχιστον ο Δημοσθένης Λιακόπουλος κατάλαβε τελικώς το λάθος του και απέσυρε τη μύνηση! Δεν ξέρω φυσικά κατά πόσο ζήτησε κάποια συγγνώμη απο τον Αντώνη για όλη αυτή τη ταλαιπωρία! Ταλαιπωρία που συνεχίζεται, αφού ο Αντώνης δικάζεται πλέον για… άσεμνο σκίτσο του funEL το οποίο βρέθηκε στο blogme και για το οποίο υπάρχει αυτεπάγγελτο. Και πάλι αναρωτιέμαι, πως είναι δυνατόν να υπάρχει «αυτεπάγγελτο» για το blogme και όχι για το funEL όπου και βρίσκεται το σκίτσο;

Αν οι δικαστές δε μπορέσουν να καταλάβουν τελικά τι είναι ένα link, τι είναι το rss και πως λειτουργεί ένας aggregator, πολύ φοβάμαι ότι το μέλλον του διαδικτύου και ειδικότερα των blogs στη χώρα μας θα περάσει δύσκολες μέρες. Και περισσότερο στεναχωριέμαι που βλέπω τον Πρωθυπουργό να κοιτάει απαθής την εξέλιξη αυτής της δίκης, τη στιγμή που πριν λάβει το αξίωμα είχε κάνει αναφορές στη σελίδα του για τη δίκη αυτή, αλλά μου είχε κάνει και τη τιμή να αναφερθεί στη σελίδα μου και στη προσπάθεια συλλογής υπογραφών. Θα ήθελα πολύ να μάθω ποιά είναι η θέση του για το θέμα αυτό τώρα που είναι Πρωθυπουργός.

Continue reading

Η τέχνη του ανέφικτου

Ήδη βαρέθηκα αυτές τις εκλογές! Στη τηλεόραση βλέπεις και πάλι κάποιους λίγους γνωστούς πολιτικούς να περιφέρονται από κανάλι σε κανάλι και να αντιπαρατίθενται σε αντίπαλα ζευγάρια, αλλά και πολλούς άσχετους και άγνωστους δελφίνους να προσπαθούν να γλύψουν δημόσια και με το πιο απεχθή τρόπο το πρόεδρο του κόμματός στο οποίο είναι υπάλληλοι. Είναι μια υπέροχη περίοδος για να προβάλλονται στη τηλεόραση κρατικοδίαιτοι καρεκλοκένταυροι που σου μιλούν χωρίς να σου λένε τίποτα. Ακόμα και αυτό όμως απαιτεί τέχνη! Δεν είναι εύκολο να μιλάς χωρίς να λες τίποτα! Δε θέλει όμως κόπο, θέλει τρόπο.

Continue reading

Επιστήμη, Πολιτική και Θρησκεία

«Στην επιστήμη συμβαίνει συχνά να πουν οι επιστήμονες “Ξέρεις, αυτό είναι ένα πολύ καλό επιχείρημα· η θέση μου ήταν λανθασμένη”, και τότε αλλάζουν πράγματι γνώμη και δεν ξανακούς ποτέ την παλιά αντίληψη από αυτούς.  Πραγματικά το κάνουν.  Δεν συμβαίνει τόσο συχνά όσο θα έπρεπε, επειδή οι επιστήμονες είναι άνθρωποι και η αλλαγή πολλές φορές είναι οδυνηρή.  Αλλά συμβαίνει κάθε μέρα. Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που συνέβη κάτι τέτοιο στην πολιτική ή στη θρησκεία.»

Carl Sagan (1934–1996)

Continue reading

Χαρτονόμισμα Σκοπίων

Σε πολλά ελληνικά blogs κυκλοφορεί τις τελευταίες μέρες μια φωτογραφία από υποτιθέμενο χαρτονόμισμα των Σκοπίων, το οποίο αναπαριστά το Λευκό Πύργο. Το θέμα μου φάνηκε ενδιαφέρον, αφού πολλοί ασχολήθηκαν με αυτό και άρχισαν να γράφονται διάφορα σενάρια, αλλά δε μπήκε κανείς στο κόπο να ψάξει για το αν αυτό είναι αληθινό. Εγώ πριν γράψω οτιδήποτε, έψαξα, και βρήκα ότι δεν υπάρχει τέτοιο χαρτονόμισμα, επομένως μιλάμε για μια κακόγουστη φάρσα σε μια πολύ καλά δουλεμένη φωτογραφία. Ας ελπίσουμε ότι όλα αυτά, σε μερικά χρόνια θα τα βλέπουμε και θα γελάμε… δε θα κλαίμε…

Continue reading