Αφιέρωσα αρκετό χρόνο για να παρακολουθήσω αυτές τις μέρες τις ομιλίες στη Βουλή για τη ψήφιση του τελευταίου προϋπολογισμού της Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Είχα πολύ καιρό να παρακολουθήσω Βουλή και πραγματικά απογοητεύτηκα απίστευτα με αυτά που άκουσα! Μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε η χθεσινή δήλωση του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας κ. Νικηφοράκη, ο οποίος δήλωσε ότι το να:

«θεοποιούμε και αγιοποιούμε δεκαπεντάρηδες και δεκαεξάρηδες» είναι «η μεγαλύτερη και η πιο επικίνδυνη πολιτική παπαρδέλα»,

έστρεψε τα βέλη του προς το ΠΑΣΟΚ λέγοντας ότι:

«δεν υπάρχει πιο επικίνδυνο πράγμα να ερχόμαστε υποκριτικά, όπως έκανε το ΠΑΣΟΚ στο εθνικό του συμβούλιο, που κάλεσε για να μιλήσει έναν δεκαπεντάχρονο, και να τους καθιστούμε μπροστάρηδες στην παραγωγή πολιτικής»

και μας υπενθύμισε ότι:

«σε ηλικίες δεκαπέντε και δεκαέξι χρόνων επένδυσαν πολιτικά και ιδεολογικά τα πιο αιμοσταγή καθεστώτα. Μην ξεχνάτε, η κρίσιμη μάζα του Χίτλερ, του Γκέμπελς και του Μουσολίνι ήταν αυτές οι ηλικίες»

για να λάβει μετά από λίγο απάντηση από τον κ. Σηφουνάκης του ΠΑΣΟΚ που είπε:

«μόνο παπαρδέλες δεν είναι οι φωνές των νέων παιδιών, που πρέπει να εισακουστούν από τους κρατούντες και αποφασίζοντες, για να καλυτερεύσει η κοινωνία μας«.

Πραγματικά θέλει μεγάλα… κότσια για να πει κανείς κάτι τέτοιο, τη στιγμή που οι σημερινοί 16άριδες, σε δύο (ή λιγότερα) χρόνια, θα είναι και η «κρίσιμη μάζα» που θα εκλέξει κυβέρνηση και θα αποτελεί και τους υποψήφιους ψηφοφόρους και του κ. Νικηφοράκη και το να ξέρουν ότι δεν ενδιαφέρεται κανείς για την άποψή τους σίγουρα δεν είναι θετικό!