Ξέρεις κάτι η Ελλάδα πεθαίνει, πεθαίνουμε σαν λαός.
Κάναμε τον κύκλο μας, δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια,
ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα.
Και πεθαίνουμε…
Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα να πεθάνει γρήγορα.
Γιατί η αγωνία κρατά πολύ, και κάνει πολύ θόρυβο.
Μωρή φύση, μόνη σου είσαι, μόνος μου είμαι και εγώ.
Πάρε ένα μπισκότο…

Δυστυχώς, τώρα που δεν είναι πλέον κοντά μας, οι Έλληνες θα γνωρίσουν επιτέλους το έργο του μέσα από τα DVD που θα ξεκινήσουν να δίνουν με μανία οι εφημερίδες μπας και πουλήσουν κάνα φύλλο. Όμως ακόμη και αυτό είναι αποτέλεσμα της ζωής ενός ανθρώπου που φεύγει αφήνοντας πίσω του σημαντική κληρονομία και λόγους για να τον θυμόμαστε και να χαμογελάμε. Η Ελλάδα δυστυχώς δε πτωχεύει μόνο οικονομικά. Πτωχεύει κυρίως πολιτισμικά, και αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό.

Λυπάμαι, δεν θέλω να γίνω αυτοκράτορας. Δεν είναι δική μου υπόθεση. Δεν θέλω ούτε να βασιλέψω, ούτε να κατακτήσω κανέναν. Θα ήθελα να βοηθήσω όλο τον κόσμο, αν μπορούσα. Εβραίους, χριστιανούς, μαύρους, λευκούς. Ολοι επιθυμούμε την αλληλεγγύη, αυτή είναι η φύση των ανθρώπων. Να ζούμε με την ευτυχία των άλλων, και όχι με τη δυστυχία τους. Δεν θέλουμε ούτε να μισούμε, ούτε να περιφρονούμε.

Στον κόσμο αυτόν υπάρχει χώρος για τον καθένα. Η καλή Γη είναι πλούσια και μπορεί να παρέχει για όλους. Η ζωή μπορεί να είναι ελεύθερη κι ωραία, αλλά χάσαμε αυτό το μονοπάτι. Η πλεονεξία δηλητηρίασε τις ψυχές των ανθρώπων, ανύψωσε τους φραγμούς του μίσους, μας καταδίκασε στη δυστυχία και στη σφαγή. Ορίσαμε την ταχύτητα, αλλά κλειστήκαμε στον εαυτό μας. Η εκμηχάνιση προσφέρει αφθονία αλλά μας έχει αφήσει σε ένδεια. Η επιστήμη μας έκανε κυνικούς, η ευφυΐα μας, σκληρούς και άξεστους. Σκεφτόμαστε πολύ και αισθανόμαστε ελάχιστα.

Περισσότερο κι απο τις μηχανές, χρειαζόμαστε την ανθρωπιά. Πιο πολύ από την επιδεξιότητα, χρειαζόμαστε την καλοσύνη και την ευγένεια. Χωρίς αυτές τις αρετές, η βία θα κυριαρχήσει στη ζωή και όλα θα χαθούν. Το αεροπλάνο και το ραδιόφωνο μας έφεραν πιο κοντά. Η ίδια η φύση αυτών των εφευρέσεων διαλαλεί την καλοσύνη των ανθρώπων. Διαλαλεί την παγκόσμια αδελφοσύνη, την ενότητα όλων μας.

Ακόμα κι αυτή τη στιγμή, η φωνή μου φτάνει στα αυτιά εκατομμυρίων ανθρώπων, απελπισμένων γυναικών, παιδιών, που είναι θύματα ενός συστήματος που ξέρει μόνο να βασανίζει και να φυλακίζει αθώους ανθρώπους. Σε αυτούς που με ακούνε, λέω: Μην απελπίζεστε. Η τωρινή μας δυστυχία δεν είναι παρά το πέρασμα της πλεονεξίας και της σκληρότητας εκείνων που φοβούνται την πρόοδο του ανθρώπου. Το μίσος των ανθρώπων θα περάσει και οι δικτάτορες πεθαίνουν! Και η δύναμη που αφαίρεσαν από το λαό θα επιστρέψει σε αυτόν ξανά. Οσο οι άνθρωποι πεθαίνουν, η ελευθερία δεν θα αφανιστεί ποτέ!

Στρατιώτες! Μην υπακούτε στους αγροίκους, που σας περιφρονούν και σας σκλαβώνουν, που σας δυναστεύουν τις ζωές. Ανθρώπους που σας λένε τι να κάνετε, τι να σκεφτείτε και τι να νιώσετε! Που σας μεταμορφώνουν σε κοπάδι, σε κρέας για τα κανόνια. Μην υποχωρείτε μπροστά σε αυτά τα εκφυλισμένα όντα, στους εγκέφαλους και τις καρδιές των μηχανών! Δεν είστε ούτε μηχανές, ούτε κοπάδι, είστε άνθρωποι! Φέρετε την αγάπη της ανθρωπότητας μέσα στις καρδιές σας, δεν μισείτε! Μόνο όσοι στερήθηκαν την αγάπη μισούν! Οι στερημένοι και οι αφύσικοι!

Στρατιώτες! Μην αγωνίζεστε για τη σκλαβιά, αγωνιστείτε για την ελευθερία! Ο άγιος Λουκάς στο 17ο κεφάλαιο γράφει: «το βασίλειο του Θεού είναι μέσα στον άνθρωπο». Οχι σε έναν άνθρωπο, όχι σε μια ομάδα ανθρώπων, αλλά σε όλους τους ανθρώπους! Σε εσάς! Εσείς είστε ο λαός που έχει τη δύναμη, να δημιουργεί τις μηχανές, να δημιουργεί την ευτυχία! Εσείς ο λαός, έχετε τη δύναμη να δημιουργήσετε την ευτυχία, να εμπνεύσετε μια όμορφη κι ελεύθερη ζωή, να κάνετε αυτή τη ζωή μια υπέροχη περιπέτεια!

Στο όνομα της δημοκρατίας, ας χρησιμοποιήσουμε αυτή τη δύναμη, ας ενωθούμε! Ας αγωνιστούμε για ένα καινούργιο κόσμο, με ευκαιρίες και δουλειά για όλους, μέλλον για τους νέους, ασφάλεια για τους ηλικιωμένους.

Με αυτές τις υποσχέσεις, οι αγροίκοι πήραν την εξουσία. Αλλά είπαν ψέμματα! Δεν κράτησαν το λόγο τους! Ποτέ δεν θα το κάνουν! Οι δικτάτορες ελευθερώνουν τον εαυτό τους, αλλά υποδουλώνουν το λαό. Ο αγώνας μας είναι να κάνουμε πράξη αυτές τις υποσχέσεις! Να ελευθερώσουμε το λαό, να σπάσουμε τους εθνικούς φραγμούς, να καταργήσουμε την πλεονεξία, το μίσος και τη μισαλλοδοξία. Ας αγωνιστούμε για ένα κόσμο δικαίου, όπου η επιστήμη και η πρόοδος θα φέρουν ευτυχία σε όλους! Στρατιώτες! Στο όνομα της δημοκρατίας, ας ενωθούμε!

printf(“Goodbye World”);

και σχεδόν δώδεκα χρόνια μετά το πρώτο μου:

printf(“Hello World”);

δε μπορώ παρά να αποχαιρετήσω τον πρωτοπόρο της πληροφορικής όπως του αρμόζει:

#include <stdio.h>
#include <time.h>
int main ()
{
while (1318118400 > time(NULL)) {printf(“Dennis Ritchie”);sleep(60);};
printf(“RIP”);
return 0;
}

Here’s to the crazy ones. The misfits. The rebels. The troublemakers. The round pegs in the square holes. The ones who see things differently. They’re not fond of rules. And they have no respect for the status quo. You can quote them, disagree with them, glorify or vilify them. About the only thing you can’t do is ignore them. Because they change things. They push the human race forward. And while some may see them as the crazy ones, we see genius. Because the people who are crazy enough to think they can change the world, are the ones who do.

Steve Jobs, 1997

Και εδώ είναι που απορώ γιατί χάρηκαν όλοι; Μας είπε τίποτα καινούριο στη τελική ο Stiglitz; Όχι. Εδώ και ένα χρόνο τα ίδια φωνάζει ο άνθρωπος. Ότι ο μόνος τρόπος για να σωθεί το Ευρώ είναι να βγει η Γερμανία εκτός και να επιστρέψει στο Μάρκο. Η Γερμανία μέχρι και σήμερα συμπεριφέρεται σαν να της ανήκει το Ευρώ. Και μπορεί να έχει δίκιο. Οι αγορές όμως δεν ανήκουν σε κανέναν και αυτές είναι που αποφασίζουν ποιος μένει και ποιος φεύγει. Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι όποιος δεν μπορεί να προσαρμοστεί στις συνθήκες του περιβάλλοντος του είναι καταναγκασμένος να χαθεί. Και όπως φαίνεται, οι Γερμανοί δεν είναι και τόσο ευέλικτοι.

Τι θα γίνει όμως αν βγει η Γερμανία από το Ευρώ; Σε τι τιμή θα οριστεί το Μάρκο και πως αυτό θα επηρεάσει και πάλι τα χρέη των κρατών και τις αγορές; Παρ’ολο που ο Stiglitz έχει κατά μεγάλο μέρος δίκιο σε όσα λέει, θα περίμενα να ακούσω και μια απάντηση σε αυτές τις λεπτομέρειες πριν βροντοφωνάξω κι εγώ auf wiedersehen.

Αθήνα 27/6/2011

ΑΠΟ: Μυρσίνη Λοΐζου

ΠΡΟΣ: Τον Πρωθυπουργό, και την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ: Το σύνολο των ΜΜΕ

Ανοιχτή Επιστολή στον Πρωθυπουργό, και την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ

Κυρίες και Κύριοι της Κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ.

Γνωρίζω εκ των προτέρων, ότι αυτή η κίνησή μου είναι συμβολική, εν τούτοις η συνείδησή μου, και η αξιοπρέπειά μου ως ενεργού πολίτη μου επιβάλλει να σας γνωστοποιήσω τα εξής:

Ο πατέρας μου Μάνος Λοΐζος αγωνίστηκε με τον δικό του τρόπο, για αξίες όπως η Ελευθερία, η Δημοκρατία, και η Κοινωνική Δικαιοσύνη. Προσπάθησε να υπηρετήσει μέσω της τέχνης του, τα οράματα και τις αξίες ενός καταπιεζόμενου Λαού, ο οποίος με πολύ κόπο, αίμα και δάκρυα αγωνίστηκε για την Δημοκρατία, την οποία τόσο βάναυσα του την στερούσαν.

Αφού αυτός ο Λαός κατοχύρωσε με πολλούς αγώνες τα στοιχειώδη Δημοκρατικά δικαιώματα τα οποία στην Ευρώπη είχαν κατακτηθεί χρόνια πριν, έρχεστε σήμερα και όπου Δικαιώματα βάζετε ευκαιρίες. Τα Δικαιώματα στην εργασία, την υγεία, την Παιδεία, την ποιότητα ζωής, τον πολιτισμό, τα έχετε κάνει ένα απέραντο fast track έξυπνων επενδύσεων, ξεπουλώντας όχι μόνο τον Δημόσιο πλούτο αυτή της χώρας, αλλά και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη.

Τόσα χρόνια σας ακούω να χρησιμοποιείτε το «Καλημέρα Ήλιε» στις Κομματικές σας συγκεντρώσεις. Παλιότερα, απλά με ενοχλούσε αισθητικά καθώς και με πλήγωνε, εξαιτίας αφενός της υποκρισίας σας, -διότι οι δικές σας αξίες επέβαλαν και έναν βαθιά εξουσιαστικό τρόπο ζωής, και δημιούργησαν σκλάβους αντί για ελεύθερους ανθρώπους, και ενεργούς πολίτες- και αφετέρου διότι οι δικές σας αξίες δεν έχουν καμία μα καμία σχέση με αυτό που προσπαθεί να πει το συγκεκριμένο τραγούδι.

Τώρα όμως πλέον εξοργίζομαι, γιατί δείχνει ότι δεν έχετε καταλάβει τίποτα από τους αγώνες του Λαού και των εργαζομένων, πράγματα τα οποία ενέπνευσαν τον πατέρα μου, και του έδωσαν και μια αντίστοιχη στάση ζωής στην καθημερινότητά του ως πολίτη, και στις σχέσεις του με τους συνανθρώπους του.

Το τραγούδι αυτό καλημερίζει τον Ήλιο, την ελπίδα, την αλληλεγγύη, και την προσμονή ενός ολόκληρου Λαού, για Δημοκρατία και Ελευθερία.

Εσείς όμως, είστε υπεύθυνοι για την πιο βαθιά, πνευματική, αξιακή, ηθική, και πολιτισμική καταχνιά που θα μπορούσε να έχει ποτέ αυτός ο τόπος.

Ως εκ τούτου, σας απαγορεύω ρητά και κατηγορηματικά, να χρησιμοποιείτε έργο ή μέρος του έργου του Μάνου Λοΐζου, σε οποιαδήποτε κομματική σας εκδήλωση ή δραστηριότητα.

Βέβαια ίσως να απαντήσετε ότι το έργο του Μάνου Λοΐζου ανήκει στον Λαό. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο όμως και η συγκεκριμένη πράξη εκ μέρους μου.

Επειδή όπως αποδείχτηκε δεν είστε, και ούτε ήσασταν ποτέ μέρος αυτού του Λαού, και δεν έχετε πλέον κανένα δικαίωμα και καμία νομιμοποίηση να συνεχίζετε να τον εξαπατάτε.

Ο Ήλιος άλλωστε, είναι δικός μας, και όχι δικός σας.
Δεν μπορεί κανείς να μας τον πάρει. Και δεν θα μας τον πάρει.

Μυρσίνη Λοΐζου

[Via: Pitsirikos]

Θα ήθελα όμως να σταθώ για λίγο στο συμβάν που περιγράφει ο κ. Δοξιάδης στο άρθρο του και δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι μία ομάδα πολιτών αποφάσισε να καταλάβει ένα δημόσιο δρόμο και να αυτοδιοριστεί ως η αρχή που θα κρίνει ποιος έχει το δικαίωμα να περάσει και ποιός όχι. Το κριτήριο για να περάσει κάποιος ήταν η επίδειξη αντιδημοκρατικών φρονημάτων, που έπρεπε να εκδηλωθεί με μια μούτζα προς τη κατεύθυνση της Βουλής. Αυτό ήταν το χαράτσι που αυθαίρετα αποφάσισαν οι κύριοι αυτοί να επιβάλουν στους πολίτες που ήθελαν να πάνε σπίτια του. Αποφάσισαν να λειτουργήσουν ως «κράτος εν κράτει» και να γίνουν τα «διόδια» της πλατείας Συντάγματος. Είμαι σίγουρος ότι είναι οι ίδιοι άνθρωποι που πρωτοστάτησαν στο κίνημα «δε πληρώνω» και στο κίνημα κατά των διοδίων και τώρα που βρήκαν ψήγματα εξουσίας στα χέρια τους, κάνουν ακριβώς τα ίδια με αυτά που καταδίκαζαν. Το γεγονός -εάν είναι αληθινό- είναι πραγματικά λυπηρό και

Η Συνέλευση της Πλατείας πρέπει απόψε κιόλας να καταδικάσει τέτοιες πρακτικές και να προστατεύει το κίνημα από τραμπούκους πάσης φύσεως. Σε διαφορετική περίπτωση το μόνο που αποδεικνύεται είναι ότι κάποιοι -και φαντάζομαι δεν είναι λίγοι- βλέπουν το κίνημα της πλατείας ως μια ευκαιρία να συγκεντρώσουν μια μορφή εξουσίας στα χέρια τους και να ακολουθήσουν τις ίδιες, γνώριμες πολιτικές που οδήγησαν την Ελλάδα στην κατάσταση αυτή. Η μεταφορά της εξουσίας με την ίδια μορφή από χέρι σε χέρι δεν θα αλλάξει τίποτα και η επόμενη μέρα θα είναι ίδια και χειρότερη με τη σημερινή αν δεν απομονωθούν άμεσα τέτοιες συμπεριφορές. Το κίνημα της πλατείας έχει μόνο μία ευκαιρία για αλλαγή. Ειλικρινά εύχομαι αυτή η ευκαιρία να μην πάει χαμένη…

• Μετανάστευση στις ΗΠΑ – Μέρος 1ο: Γενικά
• Μετανάστευση στις ΗΠΑ – Μέρος 2ο: Ειδικά
• Μετανάστευση στις ΗΠΑ – Μέρος 3ο: οι πρώτες μέρες

και της Σοφίας για ανάλογες πληροφορίες για την Αγγλία:

• Ενοικιάζεται: Πληροφορίες Εντός
• Λίγα λόγια για τη δουλειά στην Αγγλία
• Λίγα λόγια για τα έξοδα στην Αγγλία
• Λίγα λόγια για τα άσχημα στην Αγγλία

Και τα δύο αφιερώματα είναι πάρα πολύ καλά με πληροφορίες για ότι χρειάζεσαι και σίγουρα αξίζει να τα διαβάσεις. Σίγουρα θα δεις να κάνουν την εμφάνισή τους και άλλοι παρόμοιοι οδηγοί μιας και το θέμα γίνεται όλο και πιο επίκαιρο. Αν έχεις τις απαραίτητες γνώσεις για να κάνεις τον αντίστοιχο οδηγό για Καναδά, Αυστραλία ή κάποια άλλη Χώρα τότε σίγουρα θα βοηθήσεις πολλούς συνανθρώπους σου.

Εγώ, έφυγα λίγο πριν πάρουμε τη μεγάλη κατηφόρα και αισθάνομαι πολύ τυχερός και δε το μετανιώνω. Η μόνη βοήθεια που μπορώ να προσφέρω σε όσους σκέφτονται να φύγουν είναι να μεταφέρω την εμπειρία μου για αναζήτηση υποτροφίας και θέσης για διδακτορικό σε Πανεπιστήμια της Αγγλίας. Αν έχεις απορίες, μη διστάσεις να μου αφήσεις ένα σχόλιο και θα χαρώ να βοηθήσω.

Δυστυχώς όμως δε φαίνεται σε όλους, αφού η δημοσιογράφος Ράνια Καρατζαφέρη που αρθρογραφεί στο newsbomb.gr, διαβάζοντας ότι ο Δήμαρχος Αρριανών Ροδόπης, Μεμέτ Χαλίλ προσέλαβε τον Μολλά Αλή Ραμαδάν, πτυχιούχο του τμήματος Δημοσιογραφίας της Σχολής Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου (Σμύρνη Τουρκίας) κατάλαβε ότι ο Δήμαρχος μετονόμασε το Πανεπιστήμιο.

Ως δημοσιογράφος, θα έπρεπε να ψάξει πρώτα γιατί γράφτηκε όπως γράφτηκε και στη συνέχεια αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα με αυτό που γράφτηκε. Και δεν υπάρχει πρόβλημα πουθενά. Αφού ο τρόπος με τον οποίο γράφτηκε ήταν σωστός και το εξήγησα παραπάνω, ενώ Πανεπιστήμιο Αιγαίου υπάρχει και στην άλλη μεριά του Αιγαίου, στη Τουρκία. Και δεν είναι καθόλου άγνωστο πανεπιστήμιο αφού είναι το Ege Universitesi. τραγικό!

Ακόμη πιο τραγικό όμως είναι το γεγονός ότι πάνω απο 8.000 αναγνώστες του site μοιράστηκαν το άρθρο αυτό στο facebook, σπέρνοντας έτσι ιογενώς τη ψευδή αυτή είδηση. Θα ζητήσει κανείς συγγνώμη για αυτό;

Πραγματικά η online δημοσιογραφία δεν έχει καμία ανάγκη από πρακτικές που ανήκουν σε mainstream μέσα και πέθαναν μαζί με αυτά. Τα απολιθώματα αυτών των πρακτικών δεν έχουν καμία θέση ανάμεσα σε ανθρώπους που καθημερινά δίνουν νόημα στον όρο δημοσιογραφία πολιτών. Τουλάχιστον ο Μολλά Αλή Ραμαδάν αποφοίτησε απο σχολή δημοσιογραφίας και λογικά θα ξέρει να κάνει ρεπορτάζ…

[Πηγή: Lifo]

(*) Αν σου θυμίζει κάτι το κείμενο αυτό, είναι επειδή το αναδημοσίευσα σχεδόν αυτούσιο πέρυσι. Δυστυχώς το μόνο που άλλαξε φέτος είναι ότι απλά πέρασε ένας ακόμη χρόνος από τον τόσο άδικο χαμό της Αμαλίας. Ας ελπίσουμε ότι του χρόνου θα έχουμε κάτι περισσότερο ευχάριστο να πούμε την ημέρα της μνήμης της, που θα δώσει νόημα στον αγώνα της και θα κάνει την ίδια την Αμαλία, να χαμογελάει, κάπου εκεί ψηλά.

[Πηγή: The Times - printed version]

Μετά τη φωτογραφία της Ελλάδας που τράβηξε ο Douglas H. Wheelock από το διάστημα, ένα video και πάλι από το site της Nasa τράβηξε το ενδιαφέρον μου. Αυτή τη φορά δημιουργός είναι ένας Έλληνας, ο Χρήστος Κοτσιόπουλος και το θέμα του video είναι τα «ίχνη» των ουράνιων σωμάτων (Celestial Trails), πάνω στον ελληνικό ουρανό, με φόντο γνωστά μνημεία του αρχαίου πολιτισμού μας. Πρόκειται πραγματικά για ένα έργο τέχνης για το οποίο αξίζει να αφιερώσεις κάτι λιγότερο από τέσσερα λεπτά για να το απολαύσεις.

If you watch the horizon at just the right place and at just the right time, you can witness some spectacular juxtapositions between Earth and sky. In the above video, stars, the Moon, and even a partially eclipsed Sun were recorded rising and setting over photogenic landmarks in Greece. The inspiring video features effects on star trails that are pretty but somewhat deceiving, as stars will typically remain at nearly the same brightness as the Earth turns beneath them. Also, the time lapse nature of part of the video causes clouds to appear to jump about and fade in anunfamiliar fashion. Several stills of these scenes have appeared on APOD previously, including the partial solar eclipse over the Temple of Poseidon, cloud and star trails over a deserted church, and star trails over an old ship. Other foreground venues include an old church in Peloponnese, a stone bridge in Ioannina, a Frankish Castle in Euboea, and a picturesque sunset above Lycabettus Hill, Athens.

Credit & Copyright (Photo & Video): Chris Kotsiopoulos (GreekSky);

Music: Undisclosed Desires (Muse), WMG

[Πηγή: Nasa]

Κοιτώντας την Ελλάδα από το διάστημα…

“You develop an instant global consciousness, a people orientation, an intense dissatisfaction with the state of the world, and a compulsion to do something about it. From out there on the moon, international politics look so petty. You want to grab a politician by the scruff of the neck and drag him a quarter of a million miles out and say, ‘Look at that, you son of a bitch.’”

Edgar Mitchell - Apollo 14 astronaut

Σε ελεύθερη μετάφραση…

“Αναπτύσσεις μια στιγμιαία πλανητική συνείδηση, έναν ανθρωποκεντρισμό, μιά έντονη απογοήτευση για την κατάσταση του κόσμου, και μια παρόρμηση να κάνεις κάτι γι’ αυτό. Από κει πάνω, από το φεγγάρι, η διεθνής πολιτική μοιάζει τόσο ασήμαντη. Θέλεις να αρπάξεις έναν πολιτικό από το σβέρκο, να τον σύρεις 250 χιλιάδες μίλια ψηλά, και να του πεις: “Κοίτα αυτό, π0υτ@ν0π@ιδ0”»

[Photo Copyright: Douglas H. Wheelock]

«…it’s funny how social networking has made people more antisocial.
If you’re more comfortable tweeting than speaking, you need therapy.»

Την ίδια στιγμή που στο twitter, κάποιοι «μεγάλοι» bloggers προσπαθούν να ορίσουν το τι ειναι τα social media και τι είναι το blogging, κάποιοι «μικρότεροι» τους βάζουν τα γυαλυά και τους απαντάνε όσο πιο μεγαλώφωνα μπορούν, χωρίς να χρειαστεί να τους πουν ούτε μια λέξη. Διαβάζω το post της FairyTail, στο οποίο απευθύνεται στη NtiNti, και σε ένα post που έγραψε αυτή στο blog της εκφράζοντας τους προβληματισμούς της. Η FairyTail, της απαντά σα μια πραγματική φίλη, ακόμη και αν δεν τη γνωρίζει και αφιερώνει το post της και τον χρόνο της σε αυτήν! Αν αυτό δεν είναι blogging, τότε τι είναι; Αν αυτό δεν είναι Social Media, τότε τί είναι; Αν αυτό δεν είναι το αποτέλεσμα μιας πραγματικής κοινότητας τότε τί είναι;

Αυτό που με κάνει περίφανο, είναι ότι πριν απο καιρό, εγώ έσπρωξα και τις δύο αυτές κοπέλες στο κόσμο του blogging, όταν διέκρινα την ικανότητά τους να γράφουν τόσο ξεχωριστά! Δεν έκανα λάθος! Μπορεί να μή γνωρίζει η μία την άλλη, αλλά ξέρουν πως να συμβιώνουν αρμονικά στην blogόσφαιρα, τη στιγμή που άλλοι «μεγάλοι» bloggers είναι ανίκανοι να αντέξουν τον ίδιο τους τον εαυτό! Συγχαρητήρια κορίτσια!