Στο όνομα της δημοκρατίας, ας ενωθούμε
Reply
Category Archives: Πολιτική
Το ευρώ δε θέλει το Γερμανό του
Διαβάζω σήμερα σε twitter και facebook τα σχόλια φίλων που έμαθαν τη δήλωση του Νομπελίστα Joseph Stiglitz, σχετικά με την έκδοση του Ευρωομολόγου και τη παραμονή της Γερμανίας στην Ευρωζώνη. Τι είπε ο Stiglitz; Απλά, ότι η εναλλακτική της αναδιάρθρωσης του χρέους και η αποχώρηση της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδία από την Ευρωζώνη, θα επιφέρει πολύ μεγαλύτερα προβλήματα σε σύγκριση με την έκδοση του Ευρωομολόγου. Επειδή όμως η Γερμανία επιμένει να είναι κάθετα ενάντια στην έκδοση του, ίσως η καλύτερη λύση για τη σταθερότητα της Ευρώπης να ήταν η αποχώρηση της Γερμανίας.
Και εδώ είναι που απορώ γιατί χάρηκαν όλοι; Μας είπε τίποτα καινούριο στη τελική ο Stiglitz; Όχι. Εδώ και ένα χρόνο τα ίδια φωνάζει ο άνθρωπος. Ότι ο μόνος τρόπος για να σωθεί το Ευρώ είναι να βγει η Γερμανία εκτός και να επιστρέψει στο Μάρκο. Η Γερμανία μέχρι και σήμερα συμπεριφέρεται σαν να της ανήκει το Ευρώ. Και μπορεί να έχει δίκιο. Οι αγορές όμως δεν ανήκουν σε κανέναν και αυτές είναι που αποφασίζουν ποιος μένει και ποιος φεύγει. Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι όποιος δεν μπορεί να προσαρμοστεί στις συνθήκες του περιβάλλοντος του είναι καταναγκασμένος να χαθεί. Και όπως φαίνεται, οι Γερμανοί δεν είναι και τόσο ευέλικτοι.
Τι θα γίνει όμως αν βγει η Γερμανία από το Ευρώ; Σε τι τιμή θα οριστεί το Μάρκο και πως αυτό θα επηρεάσει και πάλι τα χρέη των κρατών και τις αγορές; Παρ’ολο που ο Stiglitz έχει κατά μεγάλο μέρος δίκιο σε όσα λέει, θα περίμενα να ακούσω και μια απάντηση σε αυτές τις λεπτομέρειες πριν βροντοφωνάξω κι εγώ auf wiedersehen.
Ασ΄τον τρελό στη τρέλα του
Διαβάζοντας το άρθρο του Πιτσιρίκου (έχω link, άρα θεωρώ καλό να ανατρέξεις σε αυτό και να διαβάσεις για το τι μιλάω) θυμήθηκα ένα post που είχα κάνει πριν σχεδόν ενάμιση χρόνο (έχω link και εδώ, άρα θεωρώ καλό να ανατρέξεις σε αυτό και να δεις το video). To ξυράφι του Όκαμ δε λειτουργεί όταν μιλάμε για πολύπλοκα κοινωνικά προβλήματα! Ήταν εύκολη η λύση να χαρακτηριστεί αρχικά ένας δολοφόνος ως μουσουλμάνος (με ότι στερεότυπα αυτό δημιουργεί), και όταν αυτό δε βόλεψε, να χαρακτηριστεί ως ψυχοπαθής! Και μετά τί…;;; Σκέφτηκε κανείς τι στερεότυπα μπορεί να δημιουργηθούν και πόσο επικίνδυνο μπορεί να είναι κάτι τέτοιο;
Το δάκρυ του Έλληνα
Η φωτογραφία του εύζωνα που δακρύζει εν ώρα υπηρεσίας -που έκανε πολλούς έλληνες και ελληνίδες αυτές τις μέρες να δακρύσουν μαζί του- μου θύμισε ένα post που είχα κάνει παλιότερα, όταν υπηρετούσα κι εγώ τη πατρίδα και δεν περνούσα και τόσο καλά -το «πήξιμο» πολιτικώς ορθά γραμμένο- για να θυμίσω στον εαυτό μου ότι υπάρχουν και χειρότερα. Δυστυχώς η φωτογραφία με τον εύζωνα που δακρύζει είναι παλιότερη και όχι από τα πρόσφατα γεγονότα, όσο και αν κάποιοι θέλησαν να τη συσχετίσουν, και υπάρχει αναφορά της από το 2007. Γι’αυτό δε πρέπει ποτέ να αναπαράγουμε άκριτα ότι μας σερβίρουν! Πρώτα ερευνούμε…
Καληνύχτα Ήλιε, Καληνύχτα
Η Μυρσίνη Λοΐζου, κόρη του Μάνου Λοΐζου απευθύνει ανοιχτή επιστολή προς τον Πρωθυπουργό και την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με αφορμή τη χρήση του τραγουδιού «Καλημέρα Ήλιε» στις συγκεντρώσεις του Κόμματος (ήθελα να γράψω «Κινήματος» αλλά δε μου βγαίνει). Εντάξει, μη στεναχωριέστε, μπορείτε ακόμα να τραγουδάτε το Bella Ciao και να το αφιερώνεται στην Ελλάδα. Ο Ήλιος όμως, είναι δικός μας, και όχι δικός σας.
Ο λάθος τρόπος να κάνεις Επανάσταση
Ο Απόστολος Δοξιάδης στο άρθρο του «Εφιάλτης καλοκαιρινής νύχτας» περιγράφει τη «περιπέτειά» του αργά το βράδυ στο κέντρο της Αθήνας, στη πλατεία Συντάγματος. Εγώ δε θα ήθελα να μπω στη διαδικασία να σχολιάσω το κείμενο και το τρόπο γραφής του κ. Δοξιάδη, καθώς το έχει κάνει με το καλύτερο τρόπο ο SykoFantiS και αξίζει να διαβάσεις το post του καθώς και τη συζήτηση στα σχόλια που ακολουθούν.
Μετανάστευση: Αναζητώντας μια ευκαιρία
Το μεταναστευτικό έγινε πρόσφατα φλέγον θέμα, αλλά κανείς δε φανταζόταν τους πραγματικούς λόγους. Έρχεται σιγά σιγά η ώρα που οι Έλληνες (κυρίως αυτοί που είναι σε νεαρή ηλικία) πρέπει να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους και να λάβουν σοβαρές αποφάσεις. Οι ευκαιρίες είναι πλέον ελάχιστες στην Χώρα μας και καθημερινά λιγοστεύουν ακόμη περισσότερο. Κατά συνέπεια όλο και περισσότεροι είναι αυτοί που σκέφτονται να μεταναστεύσουν σε κάποια άλλη χώρα και να αναζητήσουν μια καλύτερη τύχη, μια πιο σίγουρη δουλειά και μια πιο αξιοπρεπή ζωή. Όσοι δεν έκαναν ήδη το πρώτο βήμα όμως το σκέφτονται σοβαρά, αξίζει να διαβάσουν το αφιέρωμα του Λεωνίδα για μετανάστευση στην Αμερική:
Πόση κακή δημοσιογραφία να αντέξεις;
Είναι κανόνας πως όταν κάποιος γράφει απο ποιο Πανεπιστήμιο αποφοίτησε, γράφει απο δίπλα τη πόλη και τη χώρα που βρίσκεται το Πανεπιστήμιο. Προφανώς αυτό γίνεται για να διευκολυνθεί ο αναγνώστης και να ξέρει απο που έχει πάρει τα πτυχία του. Σου φαίνεται λογικό, όπως φαίνεται και σε μένα.
Δυστυχώς όμως δε φαίνεται σε όλους, αφού η δημοσιογράφος Ράνια Καρατζαφέρη που αρθρογραφεί στο newsbomb.gr, διαβάζοντας ότι ο Δήμαρχος Αρριανών Ροδόπης, Μεμέτ Χαλίλ προσέλαβε τον Μολλά Αλή Ραμαδάν, πτυχιούχο του τμήματος Δημοσιογραφίας της Σχολής Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου (Σμύρνη Τουρκίας) κατάλαβε ότι ο Δήμαρχος μετονόμασε το Πανεπιστήμιο.
Ως δημοσιογράφος, θα έπρεπε να ψάξει πρώτα γιατί γράφτηκε όπως γράφτηκε και στη συνέχεια αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα με αυτό που γράφτηκε. Και δεν υπάρχει πρόβλημα πουθενά. Αφού ο τρόπος με τον οποίο γράφτηκε ήταν σωστός και το εξήγησα παραπάνω, ενώ Πανεπιστήμιο Αιγαίου υπάρχει και στην άλλη μεριά του Αιγαίου, στη Τουρκία. Και δεν είναι καθόλου άγνωστο πανεπιστήμιο αφού είναι το Ege Universitesi. τραγικό!
Ακόμη πιο τραγικό όμως είναι το γεγονός ότι πάνω απο 8.000 αναγνώστες του site μοιράστηκαν το άρθρο αυτό στο facebook, σπέρνοντας έτσι ιογενώς τη ψευδή αυτή είδηση. Θα ζητήσει κανείς συγγνώμη για αυτό;
Πραγματικά η online δημοσιογραφία δεν έχει καμία ανάγκη από πρακτικές που ανήκουν σε mainstream μέσα και πέθαναν μαζί με αυτά. Τα απολιθώματα αυτών των πρακτικών δεν έχουν καμία θέση ανάμεσα σε ανθρώπους που καθημερινά δίνουν νόημα στον όρο δημοσιογραφία πολιτών. Τουλάχιστον ο Μολλά Αλή Ραμαδάν αποφοίτησε απο σχολή δημοσιογραφίας και λογικά θα ξέρει να κάνει ρεπορτάζ…
Για την Αμαλία, τέσσερα χρόνια μετά
Ημέρα μνήμης η σημερινή, αφού στις 25 Μαΐου του 2007 έφυγε απο κοντά μας η Αμαλία Καλυβίνου. Η γυναίκα που έδωσε τον δικό της αγώνα για «να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας«. Πέρασαν κιόλας τέσσερα* χρόνια, αλλά τι άλλαξε τελικά; Τι άλλαξε με τις κινητοποιήσεις, τις ερωτήσεις στη Βουλή και τις υποσχέσεις της τότε Κυβέρνησης; Τι άλλαξε με τη σημερινή Κυβέρνηση; Στη συνέχεια ακολουθεί video με τη καταγγελία της Αμαλίας που αξίζει να (ξανα) δεις στη μνήμη της. Είναι σε απαγγελία της Σοφίας Γκιούσου, με φωτογραφία και μοντάζ από τον Λεωνίδα Ηρακλειώτη, και με αποσπάσματα από τα ιστολόγια malpractice, taparaponasas stoMIXER, Ροΐδη Εμμονές, και Allu Fun Marx : βόλτες στην Blogoslovakia.
Η Ιστορία ξεκινάει απο παλιά
Και πάνω που σε κάνουν να πιστεύεις ότι το χρέος της Χώρας είναι αυτό που λέμε ότι είναι… ξαφνικά… πάντα κάτι γίνεται! Τα δανεικά για το Δούρειο Ίππο ακόμα τα χρωστάμε! Δυστυχώς η σάτιρα λέει πολλές αλήθειες…
Continue reading