Είχα υποσχεθεί -κυρίως στον εαυτό μου- ότι κάποια στιγμή θα γράψω για τον Μανώλη Χορευτάκη. Οι υπόλοιποι σίγουρα θα τον θυμάστε ως τον φοιτητή που έχασε τόσο άδικα τη ζωή του στα σοκάκια του Ρεθύμνου! Δυστυχώς δεν είχα την ευκαιρία να βρεθώ στη τελευταία συνάντηση που έγινε στη μνήμη του και έτσι σκέφτηκα ότι ίσως ήρθε η στιγμή να γράψω κάτι! Πιστεύω ότι είμαι ο τελευταίος που μπορεί να μιλήσει για το Μανώλη και γι αυτό δε θα μακρηγορήσω. Χαίρομαι πραγματικά που μου δώθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω το ξεχωριστό αυτό παιδί και που είχα την τιμή να τον μυήσω στη πολιτική, αφού ήταν ένα παιδί με όνειρα και ιδέες και πραγματικά έκανε τη διαφορά στο βρώμικο και διεφθαρμένο αυτό χώρο. Θυμάμαι μια φράση του: «Ζήσε τη ζωή σου, αλλά μη βιάζεσαι να κάνεις πράγματα που δεν είναι της ηλικίας σου, εγώ μετάνιωσα που τα έκανα τόσο νωρίς«. Ίσως αυτό από μόνο του μπορεί να πει πολλά περισσότερα για το Μανώλη, απ’όσα μπορώ να πώ εγώ με λίγες λέξεις! Έκανε πάντα τη διαφορά σε όλες τις πτυχές της ζωής του και αυτό το έκανε μέχρι τη τελευταία στιγμή. Άνθρωποι σαν το Μανώλη ποτέ δε φεύγουν από αυτό το κόσμο! Θα είναι πάντα εδώ, μαζί μας! Ίσως, γι’αυτό τα «αντίο» δεν έχουν χώρο εδώ και ο καλύτερος τρόπος αποχαιρετισμού είναι απλά με ένα τραγούδι.
Continue reading →