Το λιγότερο που μπορώ να κάνω για να τιμήσω το έργο και τη ζωή ενός μεγάλου Έλληνα που πλέον δεν είναι μαζί μας, είναι να γράψω δύο λόγια γι’ αυτόν σε ένα site που φέρει το όνομά του. Ο λόγος φυσικά για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, με τον οποίο παρ’ όλο που δεν έχω καμία συγγένεια, πάντα εκτιμούσα ιδιαίτερα. Δεν θα γράψω ότι ήταν ο αγαπημένος μου σκηνοθέτης, όμως κάποια από τα έργα του με άγγιξαν. Αγαπημένη μου σκηνή δεν είναι άλλη από τη στιγμή που ο Θανάσης Βέγγος, στο ‘Βλέμμα του Οδυσσέα’ μιλάει για την Ελλάδα:
Ξέρεις κάτι η Ελλάδα πεθαίνει, πεθαίνουμε σαν λαός.
Κάναμε τον κύκλο μας, δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια,
ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα.
Και πεθαίνουμε…
Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα να πεθάνει γρήγορα.
Γιατί η αγωνία κρατά πολύ, και κάνει πολύ θόρυβο.
Μωρή φύση, μόνη σου είσαι, μόνος μου είμαι και εγώ.
Πάρε ένα μπισκότο…
Δυστυχώς, τώρα που δεν είναι πλέον κοντά μας, οι Έλληνες θα γνωρίσουν επιτέλους το έργο του μέσα από τα DVD που θα ξεκινήσουν να δίνουν με μανία οι εφημερίδες μπας και πουλήσουν κάνα φύλλο. Όμως ακόμη και αυτό είναι αποτέλεσμα της ζωής ενός ανθρώπου που φεύγει αφήνοντας πίσω του σημαντική κληρονομία και λόγους για να τον θυμόμαστε και να χαμογελάμε. Η Ελλάδα δυστυχώς δε πτωχεύει μόνο οικονομικά. Πτωχεύει κυρίως πολιτισμικά, και αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό.