Γεια χαρά Σπύρο,
ένα σχόλιο. Η φώτο του Λεωνίδα με τα φασολάκια δεν είναι αυτή που αποδυκνείει βέβαια ότι η Αμερική έχει πρόβλημα. Το ότι έχει πρόβλημα η οικονομία της, και κατ΄επέκταση όλου του κόσμου μιας και στην ευρωστία της Αμερικάνικής οικονομίας εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό ακόμα, αποδυκνείεται από τα οικονομικά μεγέθη.

Το ότι μπορείς να αγοράσεις από τσίχλα και φασολάκια ως αμάξι και προσωπικό τζέτ με πιστωτική κάρτα αποδυκνύει την πληθώρα επιλογών και ευκολιών που έχει ο καταναλωτής.
Είχα συνηθήσει στην Αμερική να μη χρειάζεται να κουβαλάω μετρητά πουθενά. Με την (τις) πιστωτικές κάρτες, ψώνιζα τα πάντα. Ευκολία: δε χρειάζεται να κουβαλάς χαρτιά και κέρματα. Ασφάλεια: Ακόμα και να στην κλέψουν και να τη χρησιμοποιήσουν πριν το αντιληφθείς, είσαι υπεύθυνος το πολύ ως $50 ό,τι ποσό και να χρεώσουν. Αν έχεις μετρητά από την άλλη…
Bonus χρήσης: Παίρνεις ένα κάρο bonus (Βιβλία και άλλα από το Amazon αγόραζα κυρίως από την κίνηση στις πιστωτικές μου). Έχεις έξτρα ασφάλεια όταν νοικιάζεις αμάξι
Είναι «τζάμπα»: Δεν πληρώνεις κανένα ποσό συνδρομής με τις περισσότερες.
Σε ώρα ανάγκης:Έχεις ένα έσχατο μέσο για να πάρεις χρήματα σε περίπτωση πολύ μεγάλης ανάγκης.
Όλ’αυτά και πάρα πολλά άλλα που ο μέσος Ευρωπαϊκός νους δεν μπορεί να φανταστεί με μόνο ένα ..τρικ .. Ποτέ μα ποτέ, όπως και με άλλα πράγματα, δεν ξοδεύεις παραπάνω από αυτά που μπορείς να διαθέσεις και πληρώνεις πάντα όλο το υπόλοιπο του λογαριασμού σου κάθε μήνα. Η κάρτα δεν είναι «συμπλήρωμα» εισοδήματος…

Για να καταλάβεις πόσο διαδεδομένη στην κουλτούρα της Αμερικής είναι, να φανταστείς ότι για πολύ κόσμο, είναι παράξενο να πληρώνεις με μετρητά κυρίως. Μπορεί να προκαλέσει 2 συνειρμούς. Είτε ξεπλένεις χρήμα, είτε δεν είσαι καλής πιστωληπτικής υπόληψης. Αν θες πάντως να συνδέσεις τη χρήση της πιστωτικής κάρτας με το οικονομικό πρόβλημα πολλών στην Αμερική, πιο σχετικό παράδειγμα θα ήταν η μη αποδοχή πλέον πιστωτικών καρτών απο μερικούς εμπόρους και κυρίως σταθμών βενζίνης. Ο λόγος είναι οι ακριβότερη βενζίνη και ο περιορισμός των κερδών τους λόγω της προμήθειας που παίρνει το «σύστημα» τραπεζών που στηρίζει τη χρήση της πιστωτικής κάρτας σε κάθε αγορά. (βέβαια αν διαβάσεις το άρθρο θα διαπιστώσεις πώς, αντίθετα με την Ελλάδα, οι βενζινοπώλες δε χρησιμοποιούν τη δικαιολογία αύξησης του πετρελαίου για να αυξήσουν το ποσοστό κέρδους τους αλλά επιλέγουν να πουλούν φθηνότερα βενζίνη σε όσους δε χρησιμοποιούν κάρτες…διαφορά νοοτροπίας)

Στην Ελλάδα τώρα, με τόσο «βρώμικο» χρήμα που κυκλοφορεί η
κάρτα δεν κολλάει. Το πόθεν έσχες , οι αποδείξεις και οι κινήσεις λογαριασμών δεν βοηθάνε και τόσο στη συντήρηση του μαύρου χρήματος (και δεν εννοώ μόνο τα ταμεία της Siemens )
Στην Ευρώπη διαπιστώνω ότι η συνείδηση του καταναλωτή είναι σε διαφορετικό επίπεδο… Η ζωή μου έχει γίνει πιο δύσκολη εδώ στην Ελβετία διότι δεν έχω την ευκολία συναλλαγών που είχα παλιότερα και ό,που μπορώ να χρησιμοποιώ κάρτα τα ‘bonus’ που παίρνω είναι αστεία. Δεν υπάρχουν κίνητρα σοβαρά σε κάποιον να χρησιμοποιεί πιστωτική κάρτα και αυτό είναι κατά της ευκολίας συναλαγών και επηρεάζει και περισσότερο την ποιότητα υπηρεσιών (μέρα με τη νύχτα σε σχέση με τις ΗΠΑ αλλά αυτό είναι για άλλο άθρο)…

ΥΓ…
Πώωπω τι σεντόνι βγήκε…

Με πρόλαβε ο manblog Σπύρο. Η πιστωτική κάρτα, ειδικά στη «λαϊκή» του Oak Park (που είναι προνομιακό προάστιο) είναι ζήτημα ευκολίας παρά ένδειξη οικονομικών προβλημάτων. Ευκολία και για τους εμπόρους αλλά και για τους αγοραστές.

Πολύ καλή κίνηση Σπύρο. Σου εύχομαι καλή επιτυχία και καλή περαιτέρω σταδιοδρομία.

ΥΓ. Δεν ξέρω τι είδους προνόμια έχεις υπ όψιν σου, αλλά τα προνόμια που είχα με μια σχετικά στάνταρ πιστωτική στην Αμερική σε σχέση με αυτά που έχω εδώ με μια Gold μεγάλης επενδυτικής τράπεζας ήταν τουλάχιστον μια κλάση ανώτερα. Και έχω ιδιαίτερα προνόμια εδώ ως υπάλληλος της τράπεζας και όχι απλά ως απλός πελάτης.

Σπύρο καταλαβαίνω το δίλημά σου μιας και γω πριν από αρκετά πλέον χρόνια ..(10 είναι πάνω κάτω) βρισκόμουν στην ίδια θέση. Η χώρα που κοιτούσα ήταν η Γερμανία απο Ευρώπη αλλά σχεδόν όλα τα Γερμανικά πανεπιστήμια με τα οποία επικοινώνησα για διδακτορικό στον τομέα των Ηλεκτρολόγων μηχανικών, δεν αναγνώριζαν το Ελληνικό πτυχίο ως ισάξιο των δικών τους και με δεχόντουσαν στην τελευταία χρονιά του αντίστοιχου δικού τους προπτυχιακού προγράμματος. Ευτυχώς με σπρώξαν κατά κάποιο τρόπο πιο κοντά στην επιλογή της Αμερικής. Έκτοτε νομίζω έχουν κάνει το σύστημά τους λιγότερο …δύσκαμπτο και το έχουν προσαρμόσει στο αντίστοιχο Αγγλοσαξωνικό με την εισαγωγή και προγραμμάτων μαστερ.
Κοίτα η δική μου γνώμη, όσο μετράει, είναι να προτιμήσεις Αμερική εκτός και αν το δίλημά σου είναι μεταξύ ενός top Ευρωπαϊκού πανεπιστημίου στον τομέα που σε ενδιαφέρει και ενός μέτριου Αμερικάνικου. Σε καμμία περίπτωση τα τοπ Αμερικάνικα δεν είναι στο ίδιο επίπεδο με τα τοπ Ευρωπαϊκά ή αλλού στον κόσμο. Παίζουν σε άλλη κατηγορία.

Εγώ, έκανα MS σε Telecom σε ένα μέτριο σχετικά πολιτειακό πανεπιστήμιο στο N.J.I.T.
Εξαρτάται από το αντικείμενο σπουδών βέβαια και που βρίσκονται οι τοπ καθηγητές για το αντικείμενο σπουδών σου και πόσο προσβάσιμοι είναι σε εσένα ως διδακτορικό. Αλλά όλα τα άλλα ίσα, από αυτά στη λίστα σου αν εμένα με επέλεγαν όλα θα πήγαινα χωρίς δεύτερη σκέψη στο Harvard. Η συνολική εμπειρία με τις σπουδές στην Αμερική συμπεριλαμβάνει και την έκθεση σε έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης, ας βάλουμε ως ταμπέλα με όλες τις σχετικές επιφυλάξεις γενίκευσης, τον «Αμερικάνικο». Αυτό ήταν για μένα το μεγαλύτερο θετικό από όλη την εμπειρία. Εξαρτάται και το τι θες να κάνεις μετά το διδακτορικό. Αν σκεφτόσουν να εργαστείς Αμερική πχ τα αμερικάνικα θα έπρεπε να έχουν έναν ακόμα πολύ σοβαρότερο λόγο καλύτερης θεσης στη λίστα σου. Αλλιώς όχι και τόσο. Όπως λες και συ υπάρχουν πολλά που θα πρέπει να ζυγίσεις.

PS Δεν ήξερα ότι το INSEAD έχει καλό διδακτορικό πρόγραμμα. Το ξέρω ως γνωστό για το ΜΒΑ του.